
(पिडित माया तामाङ संगको कुराकानी मायाको भाषामा)

भारतीय सीमा सुरक्षा बलले हाम्रो सुटिङ युनिट माथि रोक लगाउने उर्दी लगाउँदै हामी माथि बन्दुक तेस्र्याईएको थियो ।
यसरी अवैधानिक रुपमा बसेकाहरुलाई प्रहरीले पक्रेर घर फर्काइ दिँदो रहेछ ।

“सालोले अफगानिस्तानमा काम लाईदिन्छु भनेर स्वयम्भूको केशवलाई एक लाख साठी हजार दिएँ स्वयम्भूको सालेले सबै पैसा भान्सा गरिदियो । पैसा पनि गयो दुख पनि पाईयो ।”
‘मेरी श्रीमती त अमेरिकामा छ । उसैले पैसा पठाउछे । मलाई त यहाँ निकै मस्ती छ ।’ – काठमाडौं नयां बानेश्वरमा डान्स बारमा भेटिएका एकजना पत्रकारले वियरको गिलास तान्दै यसरी धाक लगाउदा मलाई पनि मेरी श्रीमती अमेरिकामा भइदिए हुन्थ्यो जस्तो लागेको थियो ।
यि युवामध्ये धेरैको स्टाटस अब विद्यार्थीको छैन । पढाइ त भांडमा । यिनीहरु अब इलिगल भइसकेका छन् । बिचरा नेपालमा भएका बाबुआमालाई के थाहा छोरो अमेरिकामा मिहिनेत गरेर पढ्दैछ भनेर मख्ख छन् उनीहरु । तर छोराको हालत अमेरिकामा यस्तो छ ।
किनभने छोराको अनुहार बाउसंग होइन, श्रीमति काम गर्ने घरको साहुसंग पो मिल्न पुग्यो । सातो गएजस्ता भएका उनी श्रीमतिलाई अस्पतालमा नै छाडेर बेपत्ता भए ।
प्रतेक दिनको छट्पटी पिडा अनी सजिलै घर फर्किन नसकिने उनिहरुको अवस्थाले गर्दा उनिहरुमा शरीरिक कमजोरी त छदै छ मानसिक तनाबमा पनि उल्झिएको हामी पाउने गर्छौ ।
बैदेशिक रोजगार विभागका कर्मचारीहरुको घुसखोरी तन्त्र र दलालहरुको चंगुलमा परेर दोहोरो मारमा ठगिएका नेपाली श्रमिकहरुको पिडा ।

आमप्रचलनमा भन्ने गरिन्छ वावु आमाले छोराछोरीको अहित कहिलै चाहैदनन् ।

देशमा विद्यमान रहेको विषम् आर्थिक, राजनीतिक परिस्थितीका कारण विदेशिनुको बाध्यता सबै वर्ग, क्षेत्र, पेशाकर्मी र व्यवसायीहरुमा रहेको छ । विश्वमै चर्चित कथित जनआन्दोलन हुँदाताकाको अवस्थालाई अहिले यहाँ व्याख्या गरेर

कतारमा खान नपाएर भोकभोकै लडिरहेका १७ जना नेपालीहरुको पीरको भारी

हामी गरीवलाई चाडवाड र बैँस कहिले पनि आउँदो रहेनछ हजुर
कतारमा समाजसेवीको खोल ओढेकाहरुबाट नै पैसाको लागि यति सम्मको नीच र अमानवीय व्यवहार गर्दारहेछन् भन्ने...